Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Αριστερισμός = Χριστιανισμός?



Ορμώμενη συζητήσεων που έκανα πρόσφατα με κοντινά μου πρόσωπα γράφω για ένα θέμα που με  προβληματίζει και ίσως έχει προβληματίσει και άλλους, οι οποίοι ακόμα ψάχνουν απαντήσεις σε πολιτικό και πνευματικό επίπεδο. Έτσι λοιπόν τέθηκε το θέμα εάν ο χριστιανισμός έχει βάσεις στον αριστερισμό και αντίστροφα, τι ισχύει και τι φαίνεται να ισχύει. 
   Θα ξεκινήσω λοιπόν από το 'φαίνεσθαι', ο χριστιανισμός αποτέλει την θρησκεία που θέλει τον άνθρωπο υποκείμενο στον Θεό και τον βάζει στην παγίδα της Εκκλησίας που ο άνθρωπος επινόησε. Η Εκκλησία είναι το δημιούργημα του ανθρώπου για την διάδοση  του χριστιανισμού, είναι αντιληπτό πως πριν από δύο χιλιετίες οι άνθρωποι δεν είχαν την δυνατότητα της μόρφωσης, άρα ήθελαν έναν οδηγό για να τους οδηγήσει στο καλύτερο. Τον οδηγό αυτό αποτέλεσαν, οι προφητείες, η εκκλησία και το αναμφισβήτητα, υπαρκτό, ιστορικά πρόσωπο του Χριστού. 
   Στην συνέχεια, όσον αφορά το 'είναι' ο  χριστιανισμός αποτελεί την θρήσκεια που έχει τον Θεό ως μια ιδέα, ως μια απρόσωπη ύλη και τον αναλύει σε αγάπη, αλληλεγγύη και σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Μία θρησκεία που αποτέλεσε επανάσταση στην εποχή που ξέσπασε απέναντι στην βασιλεία του Ηρώδη και πρότασσε την βασιλεία του Κυρίου (του απρόσωπου, της ιδέας δηλαδή).
   Ο χριστιανισμός που σήμερα φαίνεται είναι έργο αυτού που προσπάθησε να τον εκμεταλλευτεί με πρωταγωνιστή τον Μ.Κωνσταντίνο, ο οποίος προσπάθησε να ενώσει λαούς άσχετους μεταξύ τους στο όνομα της θρήσκειας κάνοντας λάθη στη διάδοση του. Επομένως, εδώ έρχεται ο αριστερισμός που δίνει ως μοναδική λύση τη δικτατορία του προλεταριάτου, του εργάτη δηλαδή, στο τρέχον πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πρόβλημα της εποχής μας. 
   Η αντιστοιχία είναι εμφανής και σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητη, οι αξίες που πρεσβέυουν και οι δύο ιδέες, βάζουν τον άνθρωπο πάνω από κάθε καθεστώς-βασιλεία και θέλουν τον ίδιον αποφασίζει για τον μέλλον του και όχι οι άλλοι γι’αυτόν. Από φιλοσοφικής πλευράς οι ομοιότητες των δύο αυτών ρευμάτων 'σκέψης' ή καλύτερα πίστης σε μια ιδέα δίχως την περαιτέρω ανάλυση της, δίχως τον ουσιαστικό διάλογο με αντίθετες ιδέες, σχολές πίστης ή προπάντως σκέψης είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά που διέπουν κάθε χριστιανό ή αριστερό. 
   Εξισώνεται η επιβίωση όλων ως ισότιμη (ή ισόψηφη!), περιορίζοντάς τους την ελευθερία στην βάση του ότι όλοι είναι ισόνομοι επειδή έχουν μια 'ψυχή' (ή ψήφο), η 'αγάπη και η αλληλεγγύη' στα οποία δόγματα οφείλεται η, λίγο έως πολύ, πτώση εκ των έσω, των Θεσμών της Ευρώπης, καθότι η 'αγάπη και η αλληλεγγύη' δεν διέπεται από καμία επιστημονική βάση, η άρνηση της επιστημονικής πραγματικότητας, ως σατανική από τους Χριστιανούς και ως 'προπαγανδιστική της αστικής τάξης' από τους αριστερούς.
   Καταθέτω τελικά τον προβληματισμό μου ανοιχτά, αν μπορεί να δοθεί αυτού του είδους η σύνδεση και αν εντέλει, ο χριστιανισμός υπήρξε ‘υποσυνείδητη’ επιρροή για τους αριστεριστές ή αριστερούς κομμουνιστές (σύμφωνα με τον Λένιν) στη βάση της θεωρίας και όχι της πρακτικής του.



Υ.Γ με τον όρο αριστερισμός αναφέρομαι στην αριστερή συνείδηση ή αλλιως στα αριστερά αντανακλαστικά

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Χαμόγελο: Μια παραμελημένη έκφραση προσώπου…


Θέλησα να γράψω για το χαμόγελο γιατί η καθημερινότητα και ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μας έχει αποξενώσει και απομακρύνει τον έναν από τον άλλον.
Ξεχνάμε να χαμογελάμε! Σε ένα πολυπρόσωπο σύνολο, έχουμε ξεχάσει να έχουμε το πραγματικό μας πρόσωπο. Το ανθρώπινο. Πόσες άραγε είναι οι φορές που ξεκινάμε το πρωί, χρησιμοποιούμε μέσα μαζικής μεταφοράς και βλέπουμε πρόσωπα ανέκφραστα δίχως ίχνος θετικής ενέργειας. Πόσες φορές εγώ η ίδια στο λεωφορείο, το πρωί που ξεκινώ για την σχολή μου, χαμογέλασα στον οδηγό, είπα καλημέρα και αυτός με κοιτούσε λες και έβλεπε φάντασμα. Χαμογελώντας προσπαθούσα να του μεταφέρω τη δική μου καλή διάθεση. Έτσι, με έναν πολύ απλό τρόπο, κατάφερα να μεταδώσω συναισθήματα θετικά και μάλιστα χωρίς κανέναν κόπο.
Μήπως τελικά το χαμόγελο είναι η δύναμη που λείπει από τη ζωή μας για να γίνει πιο ποιοτική και ευχάριστη? Τελικά το χαμόγελο είναι η πιο όμορφη έκφραση προσώπου. Αντικατοπτρίζει το πόσο χαρούμενοι και ευτυχισμένοι νοιώθουμε. Μεταφέρει στους άλλους την καλή μας διάθεση. Εκφράζει ένα απλό ευχαριστώ.
Αναμφισβήτητα ένα χαμόγελο λέει όσα δεν μπορούν να πουν χίλιες λέξεις. Όμως γιατί ξεχάσαμε να χαμογελάμε?
Μήπως γιατί πολλοί πλέον δεν χαμογελάνε επειδή το θεωρούν ανούσιο? Πολλοί χαμογελάνε γιατί πρέπει, οι συνθήκες εργασίας το απαιτούν, και γιατί το χαμόγελο δεν εκφράζει μόνο θετικά συναισθήματα. Είναι ικανό και δυνατό όπλο σε κάποιον που αποσκοπεί κάπου, γιατί απλά μπορεί να δηλώνει ειρωνεία, χλευασμό, ακόμα και υποκρισία. Αυτά ίσως είναι μερικά από τα αίτια που μας οδήγησαν στο να πάψουμε να χαμογελάμε, στο να είμαστε καχύποπτοι όταν αντικρίζουμε ένα χαμόγελο, και να μας αποθαρρύνει να ανταποδώσουμε και εμείς. Όπως όμως και να έχει, είναι στο χέρι μας να κάνουμε ξανά το χαμόγελο κυρίαρχη έκφραση του προσώπου μας, κάνοντας εμείς το πρώτο βήμα. Για να βελτιώσουμε την καθημερινότητα μας και να ξαναβρούμε την ανθρωπινή μας υπόσταση.

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Επεισόδια στα Εξάρχεια




Επεισόδια σημειώθηκαν στα Εξάρχεια πριν από μια ώρα, όπου αστυνομικοί των ΜΑΤ κατεδίωξαν αγνώστους στα στενά της περιοχής, χωρίς όμως να γίνουν συλλήψεις.

Οι αστυνομικοί έχουν ρίξει τουλάχιστον 10 χειροβομβίδες κρότου λάμψης αλλά και δακρυγόνα.




Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Ενόψει εκλογών.

   Η νοοτροπία των Ελλήνων,καθώς κι η έλλειψη συγκεκριμένου ιδεολογικού υπόβαθρου οδηγούν τους πολίτες της χώρας μας σε λάθος συμπεράσματα,σε φοβίες,προκαταλήψεις κι ανασφάλειες.Συχνά,λοιπόν,πέφτουμε θύματα λαϊκισμού,ανευθυνότητας και ψηφοθηρίας.
  Για παράδειγμα,αρκεί να αναφέρω το εκλογικό ρεύμα του Συνασπισμού.Εδώ θα πρέπει να σταθούμε και να μελετήσουμε αρκετά τις στάσεις αυτού του κόμματος,πλέον,το οποίο παρουσιάζεται σαν αριστερή δύναμη.Αρχικά θα πρέπει να σκεφτούμε κατά πόσο ''αριστερό'' και ριζοσπαστικό είναι αυτό το κόμμα.
 Συγκεκριμένα,όταν μιλάμε για αριστερές δυνάμεις,αναφερόμαστε σε κόμματα ή οργανώσεις με προοδευτικές και ρηξικέλευθες αντιλήψεις,που έχουν ως στόχο την προβολή και υπεράσπιση των ανθρωπιστικών,αλλά και των εργασιακών δικαιωμάτων των μεσαίων και χαμηλών τάξεων της οποιαδήποτε κοινωνίας.Άρα αναφέρεται στη μείωση των ταξικών χασμάτων,στην σταδιακή υποβάθμιση των δυνάμεων του κεφαλαίου,μέσω της υψηλής φορολόγησης στους κατέχοντες των μέσων παραγωγής,είτε στο μοίρασμα του παραγόμενου πλούτου σε εκείνους που το δημιουργούν.
 Σ' αυτό το σημείο τα πράγματα μπλέκονται.Ο κ.Τσίπρας με τις δηλώσεις του δεν δείχνει διάθεση αριστερής κυβέρνησης,αφού δεν διευκρινίζει τα μέτρα που προτίθεται να πάρει προκειμένου να αποτελματωθεί η κρίση της ελληνικής κοινωνίας.Στην ουσία διατυπώνει έναν ''αριστερό'' καπιταλισμό,πράγμα που θυμίζει Παπανδρεϊκές-Πασοκικές κυβερνήσεις.Η πρόταση για καταγγελία του μνημονίου είναι απολύτως σωστή,αλλά με ποιόν τρόπο ο πρόεδρος του Σύριζα θα καταφέρει να βγάλει την χώρα μας από την κρίση του καπιταλισμού?Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην πιο μεγάλη κι οδυνηρή δίνη, καταμεσής της θαλάσσης του σάπιου αυτού οικονομικού συστήματος κι ο κ. Τσίπρας επιζητεί,όχι αλλαγή κατεύθυνσης,αλλά να κερδίσει 5-10 μέτρα μακριά απο αυτή τη δίνη.Για να απομακρυνθείς απ' αυτό το φαινόμενο που κοντεύει να σε καταπιεί πρέπει να αλλάξεις πορεία και να βάλεις μπροστά τη μηχανή,όχι να προσπαθήσεις να κάνεις λίγο πίσω με τα ξύλινα κουπιά της βάρκας σου.
 Χωρίς αλλαγή πορείας το μόνο σίγουρο είναι οτι το κεφάλαιο θα επεκταθεί κι άλλο και η θαλάσσια δίνη θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη.Κάπου εδώ,όμως προκύπτει κι η έλλειψη κατάλληλης γνώσης κι αυτογνωσίας απο τη μεριά των πολιτών,οι οποίοι θέλουν να αναβιώσουν τις ψευτοαστικές τους βλέψεις,χωρίς να ενδιαφέρονται και να κατανοούν οτι αυτές οι αντιλήψεις μας οδήγησαν στην άκρη του γκρεμού.Σ' αυτό το αίσθημα πατάει κι ο Τσίπρας προκειμένου να κερδίσει τη μάχη των εκλογών.
 Για όσους ξεχνάν εύκολα θυμίζω τα συνθήματα του Α.Παπανδρέου ''ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο'',''ΕΟΚ,ο λάκος των λεόντων'' .Ανεφάρμοστα ψηφοθηρικά συνθήματα με στόχο τη διάλυση των εργατικών κινημάτων.
 Όπως ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο μου,μέσω της άγνωστης σε πολλούς Λατινικής Νομισματικής Ένωσης,η ιστορία επαναλαμβάνεται.Ας μην γίνουμε,ξανά,στο ίδιο έργο θεατές.

Τ.Β.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Η άγνωστη ιστορία της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης του 1865 και τα κοινά στοιχεία της με την Ε.Ε.

 Τα αυτιά μας έχουν καεί για το διακύβευμα των εκλογών,για την επαναδιαπραγμάτευση ή την φυγή από την Ένωση.Τα ανθρωπιστικά αξιώματα έχουν καταρρακωθεί  με μόνον νικητή το κέρδος,από που αυτό κι αν επιδιώκεται και με όποιον τρόπο κατακτάται.Τα υψηλά ιστάμενα στελέχη της Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και των λοιπών οργανισμών εξυπηρέτησης-διευκόλυνσης των τραπεζών και του κεφαλαίου έχουν αποφασίσει :''Καμία επαναδιαπραγμάτευση''.
Είναι αδιανόητο,λοιπόν,τα μνημονιακά κόμματα να επιζητούν και να παρουσιάζουν την παρούσα χρονική στιγμή ως την κατάλληλη για επαναδιαπραγμάτευση αφού τα κέντρα εξουσίας είναι ξεκάθαρα προς αυτό.Ακόμη κι σ' αυτή την περίπτωση το παιχνίδι παίζεται πίσω από τις πλάτες των πολιτών.
Η κινδυνολογία,αναπόσπαστο κομμάτι των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων διεθνώς είναι σαν ένα κατασκεύασμα από ντόμινο,αναιρεί κι αυτοαναιρείται,ρίχνει ένα τουβλάκι και το ξαναστηρίζει μ' ένα άλλο,μέχρι τη στιγμή που κάποιος δεν θα προλάβει να αλλάξει το κομμάτι που καταρρέει κι η Ευρωπαϊκή ένωση θα καταλήξει ένα συνονθύλευμα από λάσπη και καταστροφή.
Μερικές φορές η αναδρομή στο παρελθόν είναι απόλυτα χρήσιμη.Στους περισσότερους πολίτες της χώρας μας είναι άγνωστη η πρώτη νομισματική ένωση στην οποία συμμετείχε κι η Ελλάδα στα μέσα του 19ου αιώνα.
Το 1865, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Ελβετία ιδρύουν την Λατινική Νομισματική Ένωση και συμφωνούν να αλλάξουν τα εθνικά τους νομίσματα σε ένα πρότυπο σύμφωνα με το οποίο κάθε νομισματική μονάδα του κάθε κράτους θα ισούται με 4,5 γραμμάρια αργύρου ή 0,290322 γραμμάρια χρυσού και θα είναι ελεύθερα ανταλλάξιμα. Ουσιαστικά δηλαδή οριζόταν μία σταθερή σχέση μεταξύ χρυσού και αργύρου με αναλογία 15,5 προς 1 μέσα στους κόλπους της ένωσης. Οι ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων της κάθε χώρας ήταν 1:1.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Financial Times, ένα σημαντικό πρόβλημα της ΛΝΕ ήταν ότι παρέλειψε να θέσει εκτός νόμου την εκτύπωση χαρτονομισμάτων με βάση το διμεταλλικό νόμισμα. Μια αδυναμία που εκμεταλλεύθηκε η Γαλλία και η Ιταλία, που με τυπωμένα χαρτονομίσματα χρηματοδοτούσαν δικές τους δαπάνες, "αναγκάζοντας τα άλλα μέλη της Ένωσης να φέρουν μέρος του κόστους της δημοσιονομικής σπατάλης, εκδίδοντας χαρτονομίσματα με βάση το νόμισμά τους" . Η Ελλάδα προκάλεσε επίσης προβλήματα. Σύμφωνα με το BBC, «οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, ανταποκρίθηκαν στην χρονίως αδύναμης οικονομία της χώρας, μειώνοντας την ποσότητα του χρυσού στα ελληνικά νομίσματα της, υποτιμώντας έτσι το εθνικό νόμισμα σε σχέση με εκείνο των άλλων κρατών μελών στην Ένωση και κατά παράβαση της αρχικής συμφωνίας». Ακολούθησε η πτώχευση της Ελλάδος από τον Χ.Τρικούπη το 1893.
Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό?Επίσης σας θυμίζει κάτι αυτή η εσωτερική υποβάθμιση της οικονομίας της Ελλάδος του 1893 της ΛΝΕ και της Ελλάδος της Ε.Ε. του 2009 μέχρι σήμερα?

Θάρρος-Αλήθεια-Δικαιοσύνη  
T.B.